ღ حــس غـــریب ღ

بیا موعود...!

hese-gharib — Thu, 05 Nov 2009 04:51:46 GMT

گلی تنها تر از تو من ندیدم، تویی که دلربایی

به هر جا وصف رویت را شنیدم، گلی از کبریایی

به پهلو هر گلی صد خار دارد، دلی بس زار دارد

گل بی خار چون تو کس ندیده، پر از مهر و صفایی

همه مشتاق دیدار تو هستیم، ولی بی باده مستیم

به فعل بد دل گل را شکستیم، گل نرگس کجایی؟

همه از عطر روی گل بگوییم، ولی گل را نبوییم

به حرمان راه دیگر را بپوییم، بده ما را رهایی

شراب عشق تو هر کس که نوشد، دل از غیر تو پوشد

بده از جام خود ای گل شرابی، که دل گیرد جلایی

مکرر از وفای تو سرایم، ولی خود بی وفایم

بکامم جرعه ای ده از وفایت، که بحری از وفایی

مدام از مهر او گویی سعادت، رها کن این حکایت

ندارد گفته ات دیگر صداقت، به گل کردی جفایی

شاعر: "سعادت"

و اما باز هم نیامدی...!

hese-gharib — Thu, 29 Oct 2009 04:17:18 GMT

و سالهاست در پس پرده اشک، کوچه باغ نگاه مهربانت را در تجسّم آه می بینم،

سالهاست نگاهم بی ترانه حرفهایت مانده،

و سالهاست دیوار زمان، انتظار شکستن را می کشد...

ابراهیم بت شکن دوران، فرزند ناجی نوح...!

بیا و کشتی عشقت را به عاشقان بی قرار عرضه دار

و مگذار در اقیانوس پر تلاطم عشق و فراق جان دهیم.

مهربانم چه قرن ها، چه عصرها و چه جمعه ها که زمان به انتظار آمدنت

بر سر راهت به انتظار نشست و تو ای معشوق زیبنده عرش و فرش

حتی به ناز نیم نگاهی بر قامت خمیده منتظران دیرینه ات نینداختی.

مهربانم دیگر سکوت چشمها شکسته، بغض های نشکفته باز شده،

قلبهای بی آهنگ تپیدن گرفته و آغوش زمان به آمدنت گشوده گشته.

عزیزم هر روز بر کوچه های سرد و یخ بسته ظلمت قدم می نهم

آنقدر بوی نفرت از وجود دیوان آدم نما برخاسته،

آنقدر زمین سرد است که تنها قدمهای گرم تو

یارای آب کردن برفهای زمستان بی بهایش را دارد،

مهربانم چشمهایم در این ظلمت نمی بیند،

چراغ فروزان راهم بیا...!

همین جمعه بیا مهربانم...!

ای کاش نشاط شیعه تکمیل شود

امسال دو بار سال تحویل شود

ای کاش به هشت هشت هشتادوهشت

در امر ظهور یار تعجیل شود

چقدر بَدیم آقا...!

hese-gharib — Wed, 21 Oct 2009 16:39:18 GMT

از دوری تو غمین و نالان هستیم

وز کردۀ خود کمی پشیمان هستیم

اصلیت ما را تو اگر می پرسی

از کوفه ولی مقیم تهران هستیم!

ما لشگری از سلاح روسی داریم

در دوز و کلک رگ ونوسی داریم

هر جمعه که شد بیا که ما منتظریم

این هفته فقط نیا عروسی داریم

از جور زمانه ما شکایت داریم

اندازۀ کوه و صخره حاجت داریم

ما مشکلمان گرانی و بیکاریست

آقا به نبودنت که عادت داریم...

ما قیمت روز ارز را می دانیم

معیار بهای بورس در تهرانیم

فعلا دو سه روزیست هوا پس شده است

هر روز دعای عهد را می خوانیم

صد موعظه کن ولی ز تسلیم نگو

از خمس و زکات و ضرب و تقسیم نگو

آقا تو بیا ولی فقط با یک شرط...

از آنچه که ما دوست نداریم نگو!

باز هم آدینه ای آمد ولی مهدی کجاست

یک نفر میگفت مهدی جمعه ها در کربلاست

رو به سوی کربلا کردم که فریادش زنم

باز هم با ندبه ای از هجر مولا دم زنم

آمد از سویی ندایی ای اهل انتظار

اندکی دیگر صبوری می رسد دیدار یار

چه کنم آقا...؟!

hese-gharib — Thu, 08 Oct 2009 04:06:18 GMT

مولای من!

در میان شیعیان شما دلهایی است که مشتاق شما هستند

میان این دلها شما غریب نیستی آقا...

دلهایی هستند که شمارا طرد نکرده اند...

دلهایی است که از شما روگردان نیستند...

دلهایی هست که صدای "هل من ناصر ینصرنی" شما را درک می کنند.

آقا جان!

همه این دلها در روز جمعه زانوی غم به بغل می گیرند

و "این بقیه الله" را ندبه می کنند...!

یا مولا!

شما غریب نیستی بعضی ازاین دلها غریب اند...!

مولای من!

تو را از خودت خواستن شیرینی مناجات من است.

گل نرگس!

خسته ام از این هیاهوها، به کدامین جمعه پناه ببرم؟!!

ای غریب زمانه...!

hese-gharib — Thu, 01 Oct 2009 04:44:18 GMT

کسی درد فراقت را ندارد

که دل را بر سر کویت گذارد

نیا ای معنی عشق و رهایی

کسی هرگز نگوید تو کجایی!

نیا، اینجا همه در خواب نازند

پی دنیا و پول و رقص و سازند

به اشک تو دلی هرگز نسوزد

به راه تو کسی چشمش ندوزد

تویی تنها غریب این زمانه

که آتش گیرد از قلبت زبانه

خلاصه حال و روز ما خراب است

فراقت ای گل زهرا، سراب است

«محمد رضا طاهری»

دانلود مناجات هایی با امام زمان (حاج منصور ارضی)

عقده گشایم از دل و بگویم از درد نهان...

ز دست خود سیه پرونده دارم...

نشد آخر بمیرم از فراقت...

سوی عاشق دل خسته ات گهی نظری...

ای آینه تمام نمای ایزد...

آشیانه من مسکین نه صفایی دارد...

من که از روز ازل عاشق و شیدای توام...

نگارا دیگر این دل بیقرار است...

منزل و ماوای تو کجا بُوَد ای حبیب...

مهدی زهرا امید دیدنت دارم هنوز...

ای به خاک قدمت جان دهم ای دلبر من...

ز هجر تو در دل ناله دارم...

عاشق بیچاره منم...

ناله های فراق...

بس که از عشق تو من کم خواندم...

یابن طه، یابن یاسین، یابن نور...

از غم عشق تو آقا میسوزم...

باز امشب حق صدایم کرده است...

بیا مهدی بیا دورت بگردم...

اباصالح اباصالح اباصالح...

از شنبه بیزارم

hese-gharib — Thu, 24 Sep 2009 16:28:01 GMT

مرا از جمعه ها آغاز کن ، از شنبه بیزارم

که از حس غریب و مبهم آدینه سرشارم

من از تعطیل چشمان شما نه بر نمی گردم

خدا هم خواسته ، پس من کیم تا دست بردارم ؟

و اعجاز شما در جمکران , معراج شعری شد

که بعد قله اش هرگز نخواهد شد پدیدارم

غروب و انتظار و پنجره شد مال من آقا

کمی تعجیل کن ، آشفته از این جمعه بازارم

به شوقت چشم های خسته را تا عشق می آرم

از اینجا می رسی ؟ باشد ... بگو تا چند بشمارم؟

گلاب و عطر خاک و ضجه ضجه آیه قرآن

و نرگس در مسیر خالی پروانه می کارم

برایم هفته از دیدار تو , آغاز می گردد

مرا از جمعه ها آغاز کن ، از شنبه بیزارم

و تو ای کاش بیایی...!

hese-gharib — Thu, 17 Sep 2009 01:29:18 GMT

مثل هر بار برای تو نوشتم:

دل من خون شد ازین غم، تو كجایی؟
و ای كاش كه این جمعه بیایی!
دل من تاب ندارد،

"همه گویند به انگشت اشاره،

مگر این عاشق دلسوخته ارباب ندارد؟ تو کجایی؟ تو کجایی..."

مگر سیصد و اندی نفر از شیفتگانش زیاد است

كه گویند به اندازه یك « بدر » علمدار ندارد!

و گویند چرا این همه مشتاق، ولی او سپهش یار ندارد!

تو خودت! مدعی دوستی و مهر شدیدی!

كه به هر شعر جدیدی،

ز هجران و غمم ناله سرایی، تو كجایی؟

تو كه یك عمر سرودی «تو كجایی؟» تو كجایی؟

تو پنداشته ای هیچ كسی دل نگران تو نبوده؟

چه كسی قلب تو را سوی خدای تو كشانده؟

چه كسی در پی هر غصه ی تو اشك چكانده؟

چه كسی دست تو را در پس هر رنج گرفته؟

چه كسی راه به روی تو گشوده؟

چه خطرها به دعایم ز كنار تو گذر كرد،

چه زمان ها كه تو غافل شدی و یار به قلب تو نظر كرد...

و تو با چشم و دل بسته فقط گفتی كجایی!؟

و ای كاش بیایی...!

روزه ی هجر تو از پا بیانداخت مرا،

کی شود با رطب روی تو افطار کنم؟!

شب قدر و امام زمان

hese-gharib — Thu, 10 Sep 2009 05:36:18 GMT

ای که مرا پرورده ای، بر درگهت آورده ای

با بنده بی شرم خود، یا رب صبوری کرده ای

گرچه نکردم جز جفا، از تو ندیدم جز وفا

راضی مشو بار دگر، من جا بمانم ای خدا

علي بن ابراهيم قمي در تفسيري درباره نزول فرشتگان و روح، در شب قدر مي‌گويد:

فرشتگان و روح القدس، در شب قدر، بر امام زمان(ع) نازل مي‌شوند

و آنچه را از مقدرات سالانة بشر، نوشته‌اند، به او تقديم مي‌دارند.

و همين محدث مورد وثوق از حضرت امام باقر(ع) نقل كرده، كه وقتي از حضرتش پرسيدند:

آيا شما مي‌دانيد كه ليلة القدر كدام شب است؟

حضرت فرمودند: چگونه ندانيم،

و حال آن ‌كه در شب قدر فرشتگان برگرد ما طواف مي‌كنند.^۱

حضرت امام سجاد(ع)، در اين باره، مي‌فرمايند:

همانا سال به سال در شب قدر تفسير و بيان كارها، بر ولي امر امام زمان(ع) فرود مي‌آيد.

و نيز آن حضرت(ع) فرموده‌اند: اي گروه شيعه، با سورة « انا انزلناه في ليلة القدر»

با مخالفين امامت ائمه معصومين(ع) مخاصمه و مباحثه (و اتمام حجت) كنيد

تا كامياب و پيروز شويد، به خدا كه آن سوره، پس از پيغمبر اكرم(ص)

حجت خداي تبارك و تعالي است بر مردم،

و آن سوره آقاي دين شماست و نهايت دانش و آگاهي ماست.

اي گروه شيعه، با «حم و الكتاب المبين؛ انا انزلناه في ليلة مباركة اناكنا منذرين»

مخاصمه و مناظره كنيد، زيرا اين آيات مخصوص واليان امر امامت بعد از پيامبر اكرم(ص) است.

همچنين از رسول اكرم (ص) نقل شده است، كه به اصحابشان فرموده‌اند:

به شب قدر ايمان بياوريد،

زيرا آن شب براي علي بن ابي‌طالب(ع) و يازده نفر از فرزندان او پس از من خواهد بود.

از آنچه كه نگارش يافت، استفاده مي‌شود كه شب قدر تا قيامت باقي است

و در هر شب قدر هم ولي امر و صاحب امري هست كه آن امر را دريافت دارد،

كه در زمان ما صاحب آن امر صاحب بزرگوار ما حضرت حجة‌ بن الحسن المهدي است.

۱. علامه مجلسي، همان، ج 51، ص 73؛ منتخب الاثر فصل2، ب 3، ح4 ، ص 183.

اگر باران چشمانت فرو ریخت، کویر قلب ما را هم دعا کن...!

جهان تو را می خواهد...!

hese-gharib — Thu, 03 Sep 2009 05:40:18 GMT

مي گويند نگاهت آبي است؛ شايد آسمان باشد.

مي گويند در چشمانت ستارگان آسمان خفته اند؛

... شايد چون ستارگان اشک در چشم من باشند.

مي گويند از ياس، گردنبندي داري که عطرش در تمام کوچه باغ ها منتشر ميشود.

مي گويند دست هايت اسطوره بخشش است که

مي گويند در بستان پر از ياست هيچ دستي شاخه ها را نمي شکند،

ديگر هيچ قانوني احساس عاشقانه را به صليب نمي کشد

و هيچ انديشه اي ققنوس شعر را در آتش فرياد خاکستر نمي کند.

هيچ کس در جوارت از دست هاي تهي، و از سفره هاي خالي سراغ نمي گيرد.

ديگر اهريمنان پير سرزمين الهه هاي مقدس را تسخير نمي کند

و پيچک هاي ترديد بر ساقه هاي ايمان نمي پيچند.

آه! چشم هايم را ببين که آشيانه شهاب هاي کهکشان نگاه توست

و دست هايم که هميشه به سمت سبز دعا باز است

و سجاده ام که پر از عطر اقاقي است.

تمام زمين را ببين که در اضطراب خاکي نگاهمان مي تپد.

از پشت پرچین های چشمانت، لبخند آمدنت را انتظار می کشم.

حنجرهای زخم خورده ام انتظار فریاد ترمیم گر را هر روز به ناله برمی خیزد.

پس بیا!

بیا قلب تهی و خالی از عشق ما را با عطر وجودت به آتش بکش...!

فراقش تا به کی؟!

hese-gharib — Thu, 27 Aug 2009 05:59:18 GMT

سر هوای یار دارد، من کیم؟
لب نوای یار دارد، من کیم؟

چشم با اشکش بگوید، من کیم؟
دل بیچاره خود بجوید، من کیم؟

من کیم؟ یک عاشق زار و نزار
هوشم از کف رفت و گردیدم خمار

لاله را دیدم بسان لعل او
سوسن صحرا چو او از رنگ و بو

سرو را دانم کمان از قامتش
دست من کی می رسد بر ساحتش

مذهب او نیست راندن از برش
عاشق خود کی براند از درش

عشق خواندم کار خود را ! وای وای
پس روا باشد بگریم های های

من کجا؟ عشقش کجا؟ یا لیتنا!
من نیم بیش از گدایی بی حیا

در برش راضی شدم بر بندگی
مانده ام اینجا ز شور زندگی

سرورم! آیا به پیش پای خود
می شود خوانی مرا شیدای خود؟

گر بخوانی، پر گشایم بر فلک
آنچنان تا من شوم رشک ملک

گویمت: آقای من، مولای من
ای فدای پای تو بالای من

آهوی وحشی ِطبعم پا گرفت
ذکر یا مهدی من بالا گرفت

گر کنی بهر شکارش پهن دام
دام تو در چشم او مانند جام

جام می، لبریز و سرشار از سرور
می رود در دام با فخر و غرور

می کند سر را بلند او از فرود
خواند او با خود؟ نه، با تو این سرود:

آمده اینک به سویت والهت
شمع من بنگر منم پروانه ات

گر بِرانی من بگویم مرحبا
ورکشی اینک بگویم هَبَّذا

کشتنم؟ آری، بُود تفسیر عشق
بهر کشتن چیست به؟ شمشیر عشق

عشق تنها مردن و خندیدن است
عشق تنها مرگ را بوسیدن است

عشق یعنی گریه چون ابر بهار
عشق یعنی سالها در انتظار

عشق یعنی گریه بر راه عزیز
عشق یعنی سر به درگاه عزیز

عشق یعنی جستجویی نا تمام
عشق یعنی گفتگویی با امام

عشق یعنی بهر او زندان شدن
عشق یعنی جانب یزدان شدن

عشق یعنی استغاثه از خدا
عشق یعنی از جهان گشتن جدا

عشق یعنی فارغ از دنیا شدن
عشق یعنی بهر او هر جا شدن

عشق یعنی جستجو از بهر یار
عشق یعنی عاشقی چون بیقرار

عشق یعنی با خودش گفتن نیاز
عشق یعنی بهر او رفتن حجاز

عشق یعنی سینه را فانوس کن
چشم خشک خویش اقیانوس کن

عشق یعنی باب مهرش باز کن
عشق یعنی درد دل آغاز کن

عشق یعنی یک شبی بی خواب شو
عشق یعنی از تبش بی تاب شو

عشق یعنی قفل دل را باز کن
عشق یعنی نغمه ات را ساز کن

عشق یعنی درگذشتن از سها
عشق یعنی رفتنت تا سامرا

ایّها الناس! اسمعوا لی لحظهً
آخر ای مردم! چرا غایب شد او؟

آخر ای مردم! فراقش تا به کی؟
دوری از رخسار ماهش تا به کی؟

آخر ای مردم! یتیمی تا به کی؟
گفتن از درد قدیمی تا به کی؟

آخر ای مردم! جفا را کم کنید
گونه را گل، اشک را شبنم کنید

دست بردارید از بهر دعا
رحمت واسع بخواهید از خدا

رحمت واسع، خدا را مهدی است
دیگر اینجا، نی گه بد عهدی است

عشقِ مهدی را ز مهد آموختیم
از شرار عشق او، خود سوختیم

گر بیاید جان خود را می دهیم
سر به درگاه جلالش می نهیم

سرورم، مهدی، گل باغ وجود

ای همه عالم به پایت در سجود

روز و شب از جام عشقت گشته مست
هرکه مهرت گوشه ی قلبش نشست

جان ما قربانی دیدار شد
بی مه رویت جهان غمبار شد

مهدیا! بازآ و ما را شاد کن
نغمه ی آزادگی فریاد کن