ღ حــس غـــریب ღ

می روم کز خویشتن بیرون شوم

hese-gharib — Thu, 03 Dec 2009 05:38:18 GMT

مولاي من!!

مولاي من! آرزو داشتم مرا عبدالمهدی مي ناميدند.

دوست داشتم از همان اول اذان عشق تو را در گوشم زمزمه کرده بودند.

کاش کامم را با نام تو بر مي داشتند و حرز تو را همراهم مي کردند!

اي کاش مهد کودکم مهد آشنايي با تو بود.

کاش در کلاس اول دبستان آموزگارم الفباي عشق تو را برايم هجي مي کرد

و نام زيباي تو را سرمشق دفترچه تکليفم قرار مي داد.

در دروه راهنمايي هيچکس مرا به خيمه سبز تو راهنمايي نکرد.

در سالهاي دبيرستان کسي مرا با تو که مدير عالم امکان هستي، پيوند نزد.

در کلاس تاريخ، کسي مرا با تاريخ غيبت، غربت و تنهايي تو آشنا نساخت.

در درس ديني به ما نگفتند که «باب الله» و «ديان دين» حق تويي.

چرا موضوع انشاي ما به جاي «علم بهتر است يا ثروت»،

از تو و از ظهور تو و روش هاي جلب رضايت تو نبود؟

مگر نه بي تو نه علم بهتر است و نه ثروت؟

در زنگ شيمي وقتي سخن از چرخش الکترون ها به دور هسته اتم به ميان مي امد،

اشارتي کافي بود تا من بفهمم تمام عالم هستي به گرد وجود شريف تو مي چرخند.

اي کاش در کنار انواع و اقسام فرمول هاي پيچيده رياضي و فيزيک،

فرمول ساده ارتباط با تو را نيز به من ياد مي دادند.

وقتي براي کنکور درس مي خواندم،

کسي مرا براي ثبت نام در دانشگاه معرفت و محبت تو تشويق نکرد.

از فضاي نيمه بسته مدرسه، وارد فضاي باز دانشگاه شدم؛

در دانشگاه وضع از اين هم اسف بار تر بود. بازار غرور و نخوت پر مشتري بود.

علم آن چيزي بود که از آن کتاب مرجع اروپايي يا فلان مجله آمريکايي ترجمه مي شد.

از علوم اهل بيت (عليه السلام)، دانشِ يقين بخشِ آسماني، کمتر سخن به ميان مي آمد.

مولاي من! در دانشگاه هم کسی برايم از تو سخن نگفت.

هيچ استادي برايم اوصاف تو را بيان نکرد.

کارکرد دروس تاريخ اسلام و معارف اسلامي جبران کسري معدل دانشجويي بود.

پس از فراغت از تحصيل نيز اداره زندگي و دغدغه معاش،

مجالي براي فکر کردن راجع به تو برايم باقي نگذاشت.

اينک اما در عمق ضمير خود تو را يافته ام.

چندي است با ديده دل تو را يافته ام.

گويي دوباره متولد شده ام.

تعارف بردار نيست؛

زندگي بدون تو که امام عصر (عج) و پدر زمانه اي، «مردگي» است

و اگر کسي همچون من پس از عمري غفلت به تو رسيد،

حق دارد احساس تولد دوباره کند.

حق دارد به شکرانه اين نعمت پيشاني ادب بر خاک بسايد و با خود زمزمه کند:

الحمدلله الذي هدانا لهذا و ما کنا لنهتدي لولا ان هدانا الله

^{فریب ما مخور آقا دروغ می گوییم}

^{قسم به ام ابیها دروغ می گوییم}

^{تمام چشم به راهی و انتظار ظهور

                                  و ندبه های فرج را دروغ می گوییم

زبان سخن ز تو گوید ولی برای گناه

                                   به پیش چشم شما هم دروغ می گوییم}

چه بگویم؟!

hese-gharib — Thu, 26 Nov 2009 04:09:18 GMT

سه کتاب مهدوی :

انیس دلها - دانلود

بیایید او را یاری کنیم - دانلود

مهربان تر از یوسف - دانلود

انتظار و دل بیقرار

hese-gharib — Thu, 19 Nov 2009 04:48:18 GMT

اگر مهر انتظار را بر قلب هایمان حك نكرده بودند،

اگر غزل انتظار را از بر نبودیم و اگر از جام انتظار سرمستمان نكرده بودند،

معلوم نبود در این تاریك و روشن مبهم و این گردش ممتد و كشدار ثانیه ها

كه روز و شبش یكسان است، این همه دلواپسی،

این همه حسرت و این همه سوز و گداز را

به درگاه كدام سنگ و چوب و آتش می بردیم و از كه پناه می جستیم.

روزها آن قدر با رنگ و نیرنگ آمیخته است كه روزمان را از شب نمی شناسیم

و این ابر، ابرهای تیره حریص آن چنان وسعت آسمان را بلعیده اند

كه دیری است رنگ خورشید را ندیده ایم.

همه جا تاریك و ظلمانی است، آن قدر كه اگر تمام چلچراغ های تاریخ را برفرازش بیاویزی،

باز چاه و چاله را نمی بینی و پا به لجنزاری می گذاری

كه بیرون آمدن از آن طاقت فرساست،

گویی چشم بسته راه می روی كه برادرت را، همسایه دیوار به دیوارت را

كه برای تامین معاشش تكه ای از وجودش را به حراج می سپارد،

جان می فروشد تا آبرو بخرد را نمی بینی یا نه، شاید هم می بینی،

اما برای راحتی وجدانت، عینكی سیاه به رنگ دلت به چشم می زنی تا نبینی،

تا آزاد باشی، آه چه اسارتی؟!

مولا جان!

فضای غبارآلودی است، یلدای غریبی است،

پس، در كدامین سپیده لایق، ذوالفقار تو سیاهی شب را می دَرَد

و چشمان عاشق را به صبح صادق پیوند می زند...؟!

دل بر که توان بست چو دلدار نباشد

غم باکه توان گفت چو غمخوار نباشد

ای صاحب دل، خانه دل مسکن یار است

این خانه نشیمنگه اغیار نباشد

کبوتر جمکران!

hese-gharib — Thu, 12 Nov 2009 04:17:18 GMT

همه شب خواب بینم خواب دیدار

دلی دارم ، دلی بی تاب و بیمار

بازم دلم بهونتو گرفته

که بی تو زندگی خرفته

بازم شکسته شیشه غرورم

تو با منی ولی من از تو دورم

هر جمعه به یادت دلم پر از ترنم ترانه

چه عاشقانه و چه دلبرانه کبوتر مقیم جمکرانه

هر جمعه به یادت...یه شاخه یاس رازقی می چینم

تموم عمر چشم به رات می شینم...به این امید که چهره تو می بینم

برآ ای آفتاب صبح امید،

که در دست شب هجران اسیرم!

بیا موعود...!

hese-gharib — Thu, 05 Nov 2009 04:51:46 GMT

گلی تنها تر از تو من ندیدم، تویی که دلربایی

به هر جا وصف رویت را شنیدم، گلی از کبریایی

به پهلو هر گلی صد خار دارد، دلی بس زار دارد

گل بی خار چون تو کس ندیده، پر از مهر و صفایی

همه مشتاق دیدار تو هستیم، ولی بی باده مستیم

به فعل بد دل گل را شکستیم، گل نرگس کجایی؟

همه از عطر روی گل بگوییم، ولی گل را نبوییم

به حرمان راه دیگر را بپوییم، بده ما را رهایی

شراب عشق تو هر کس که نوشد، دل از غیر تو پوشد

بده از جام خود ای گل شرابی، که دل گیرد جلایی

مکرر از وفای تو سرایم، ولی خود بی وفایم

بکامم جرعه ای ده از وفایت، که بحری از وفایی

مدام از مهر او گویی سعادت، رها کن این حکایت

ندارد گفته ات دیگر صداقت، به گل کردی جفایی

شاعر: "سعادت"

و اما باز هم نیامدی...!

hese-gharib — Thu, 29 Oct 2009 04:17:18 GMT

و سالهاست در پس پرده اشک، کوچه باغ نگاه مهربانت را در تجسّم آه می بینم،

سالهاست نگاهم بی ترانه حرفهایت مانده،

و سالهاست دیوار زمان، انتظار شکستن را می کشد...

ابراهیم بت شکن دوران، فرزند ناجی نوح...!

بیا و کشتی عشقت را به عاشقان بی قرار عرضه دار

و مگذار در اقیانوس پر تلاطم عشق و فراق جان دهیم.

مهربانم چه قرن ها، چه عصرها و چه جمعه ها که زمان به انتظار آمدنت

بر سر راهت به انتظار نشست و تو ای معشوق زیبنده عرش و فرش

حتی به ناز نیم نگاهی بر قامت خمیده منتظران دیرینه ات نینداختی.

مهربانم دیگر سکوت چشمها شکسته، بغض های نشکفته باز شده،

قلبهای بی آهنگ تپیدن گرفته و آغوش زمان به آمدنت گشوده گشته.

عزیزم هر روز بر کوچه های سرد و یخ بسته ظلمت قدم می نهم

آنقدر بوی نفرت از وجود دیوان آدم نما برخاسته،

آنقدر زمین سرد است که تنها قدمهای گرم تو

یارای آب کردن برفهای زمستان بی بهایش را دارد،

مهربانم چشمهایم در این ظلمت نمی بیند،

چراغ فروزان راهم بیا...!

همین جمعه بیا مهربانم...!

ای کاش نشاط شیعه تکمیل شود

امسال دو بار سال تحویل شود

ای کاش به هشت هشت هشتادوهشت

در امر ظهور یار تعجیل شود

چقدر بَدیم آقا...!

hese-gharib — Wed, 21 Oct 2009 16:39:18 GMT

از دوری تو غمین و نالان هستیم

وز کردۀ خود کمی پشیمان هستیم

اصلیت ما را تو اگر می پرسی

از کوفه ولی مقیم تهران هستیم!

ما لشگری از سلاح روسی داریم

در دوز و کلک رگ ونوسی داریم

هر جمعه که شد بیا که ما منتظریم

این هفته فقط نیا عروسی داریم

از جور زمانه ما شکایت داریم

اندازۀ کوه و صخره حاجت داریم

ما مشکلمان گرانی و بیکاریست

آقا به نبودنت که عادت داریم...

ما قیمت روز ارز را می دانیم

معیار بهای بورس در تهرانیم

فعلا دو سه روزیست هوا پس شده است

هر روز دعای عهد را می خوانیم

صد موعظه کن ولی ز تسلیم نگو

از خمس و زکات و ضرب و تقسیم نگو

آقا تو بیا ولی فقط با یک شرط...

از آنچه که ما دوست نداریم نگو!

باز هم آدینه ای آمد ولی مهدی کجاست

یک نفر میگفت مهدی جمعه ها در کربلاست

رو به سوی کربلا کردم که فریادش زنم

باز هم با ندبه ای از هجر مولا دم زنم

آمد از سویی ندایی ای اهل انتظار

اندکی دیگر صبوری می رسد دیدار یار

چه کنم آقا...؟!

hese-gharib — Thu, 08 Oct 2009 04:06:18 GMT

مولای من!

در میان شیعیان شما دلهایی است که مشتاق شما هستند

میان این دلها شما غریب نیستی آقا...

دلهایی هستند که شمارا طرد نکرده اند...

دلهایی است که از شما روگردان نیستند...

دلهایی هست که صدای "هل من ناصر ینصرنی" شما را درک می کنند.

آقا جان!

همه این دلها در روز جمعه زانوی غم به بغل می گیرند

و "این بقیه الله" را ندبه می کنند...!

یا مولا!

شما غریب نیستی بعضی ازاین دلها غریب اند...!

مولای من!

تو را از خودت خواستن شیرینی مناجات من است.

گل نرگس!

خسته ام از این هیاهوها، به کدامین جمعه پناه ببرم؟!!

ای غریب زمانه...!

hese-gharib — Thu, 01 Oct 2009 04:44:18 GMT

کسی درد فراقت را ندارد

که دل را بر سر کویت گذارد

نیا ای معنی عشق و رهایی

کسی هرگز نگوید تو کجایی!

نیا، اینجا همه در خواب نازند

پی دنیا و پول و رقص و سازند

به اشک تو دلی هرگز نسوزد

به راه تو کسی چشمش ندوزد

تویی تنها غریب این زمانه

که آتش گیرد از قلبت زبانه

خلاصه حال و روز ما خراب است

فراقت ای گل زهرا، سراب است

«محمد رضا طاهری»

دانلود مناجات هایی با امام زمان (حاج منصور ارضی)

عقده گشایم از دل و بگویم از درد نهان...

ز دست خود سیه پرونده دارم...

نشد آخر بمیرم از فراقت...

سوی عاشق دل خسته ات گهی نظری...

ای آینه تمام نمای ایزد...

آشیانه من مسکین نه صفایی دارد...

من که از روز ازل عاشق و شیدای توام...

نگارا دیگر این دل بیقرار است...

منزل و ماوای تو کجا بُوَد ای حبیب...

مهدی زهرا امید دیدنت دارم هنوز...

ای به خاک قدمت جان دهم ای دلبر من...

ز هجر تو در دل ناله دارم...

عاشق بیچاره منم...

ناله های فراق...

بس که از عشق تو من کم خواندم...

یابن طه، یابن یاسین، یابن نور...

از غم عشق تو آقا میسوزم...

باز امشب حق صدایم کرده است...

بیا مهدی بیا دورت بگردم...

اباصالح اباصالح اباصالح...

از شنبه بیزارم

hese-gharib — Thu, 24 Sep 2009 16:28:01 GMT

مرا از جمعه ها آغاز کن ، از شنبه بیزارم

که از حس غریب و مبهم آدینه سرشارم

من از تعطیل چشمان شما نه بر نمی گردم

خدا هم خواسته ، پس من کیم تا دست بردارم ؟

و اعجاز شما در جمکران , معراج شعری شد

که بعد قله اش هرگز نخواهد شد پدیدارم

غروب و انتظار و پنجره شد مال من آقا

کمی تعجیل کن ، آشفته از این جمعه بازارم

به شوقت چشم های خسته را تا عشق می آرم

از اینجا می رسی ؟ باشد ... بگو تا چند بشمارم؟

گلاب و عطر خاک و ضجه ضجه آیه قرآن

و نرگس در مسیر خالی پروانه می کارم

برایم هفته از دیدار تو , آغاز می گردد

مرا از جمعه ها آغاز کن ، از شنبه بیزارم