گلی تنها تر از تو من ندیدم،  تویی که دلربایی

همه مشتاق دیدار تو هستیم،  ولی بی باده مستیم

به فعل بد دل گل را شکستیم،  گل نرگس کجایی؟

همه از عطر روی گل بگوییم،  ولی گل را نبوییم

به حرمان راه دیگر را بپوییم،  بده ما را رهایی

شراب عشق تو هر کس که نوشد،  دل از غیر تو پوشد

بده از جام خود ای گل شرابی،  که دل گیرد جلایی

مکرر از وفای تو سرایم،  ولی خود بی وفایم

بکامم جرعه ای ده از وفایت،  که بحری از وفایی

مدام از مهر او  گویی سعادت،  رها کن این حکایت

ندارد گفته ات دیگر صداقت،  به گل کردی جفایی

 

                                                                                        شاعر: "سعادت"

 

 

و سالهاست در پس پرده اشک، کوچه باغ نگاه مهربانت را در تجسّم آه می بینم،

سالهاست نگاهم بی ترانه حرفهایت مانده،

و سالهاست دیوار زمان، انتظار شکستن را می کشد...

ابراهیم بت شکن دوران، فرزند ناجی نوح...!

بیا و کشتی عشقت را به عاشقان بی قرار عرضه دار

و مگذار در اقیانوس پر تلاطم عشق و فراق جان دهیم.

مهربانم چه قرن ها، چه عصرها و چه جمعه ها که زمان به انتظار آمدنت

بر سر راهت به انتظار نشست و تو ای معشوق زیبنده عرش و فرش

حتی به ناز نیم نگاهی بر قامت خمیده منتظران دیرینه ات نینداختی.

مهربانم دیگر سکوت چشمها شکسته، بغض های نشکفته باز شده،

قلبهای بی آهنگ تپیدن گرفته و آغوش زمان به آمدنت گشوده گشته.

عزیزم هر روز بر کوچه های سرد و یخ بسته ظلمت قدم می نهم

آنقدر بوی نفرت از وجود دیوان آدم نما برخاسته،

آنقدر زمین سرد است که تنها قدمهای گرم تو

یارای آب کردن برفهای زمستان بی بهایش را دارد،

مهربانم چشمهایم در این ظلمت نمی بیند،

 چراغ فروزان راهم بیا...!

 همین جمعه بیا مهربانم...!

ای کاش نشاط شیعه تکمیل شود

امسال دو بار سال تحویل شود

ای کاش به هشت هشت هشتادوهشت

در امر ظهور یار تعجیل شود

از دوری تو غمین و نالان هستیم

مولای من!

در میان شیعیان شما دلهایی است که مشتاق شما هستند

میان این دلها شما غریب نیستی آقا...

دلهایی هستند که شمارا طرد نکرده اند...

دلهایی است که از شما روگردان نیستند...

دلهایی هست که صدای "هل من ناصر ینصرنی" شما را درک می کنند.

آقا جان!

همه این دلها در روز جمعه زانوی غم به بغل می گیرند

و "این بقیه الله" را ندبه می کنند...!

یا مولا!

شما غریب نیستی بعضی ازاین دلها غریب اند...!

مرا از جمعه ها آغاز کن ، از شنبه بیزارم

که از حس غریب و مبهم آدینه سرشارم



من از تعطیل چشمان شما نه بر نمی گردم

خدا هم خواسته ، پس من کیم تا دست بردارم ؟



و اعجاز شما در جمکران , معراج شعری شد

که بعد قله اش هرگز نخواهد شد پدیدارم



غروب و انتظار و پنجره شد مال من آقا

کمی تعجیل کن ، آشفته از این جمعه بازارم



به شوقت چشم های خسته را تا عشق می آرم

از اینجا می رسی ؟ باشد ... بگو تا چند بشمارم؟



گلاب و عطر خاک و ضجه ضجه آیه قرآن

و نرگس در مسیر خالی پروانه می کارم



برایم هفته از دیدار تو , آغاز می گردد

مرا از جمعه ها آغاز کن ، از شنبه بیزارم

مثل هر بار برای تو نوشتم:

دل من خون شد ازین غم، تو كجایی؟
و ای كاش كه این جمعه بیایی!
دل من تاب ندارد،

"همه گویند به انگشت اشاره،

                          مگر این عاشق دلسوخته ارباب ندارد؟ تو کجایی؟ تو کجایی..."

مگر سیصد و اندی نفر از شیفتگانش زیاد است

كه گویند به اندازه یك « بدر » علمدار ندارد!

و گویند چرا این همه مشتاق، ولی او سپهش یار ندارد!

تو خودت! مدعی دوستی و مهر شدیدی!

كه به هر شعر جدیدی،

ز هجران و غمم ناله سرایی، تو كجایی؟

تو كه یك عمر سرودی «تو كجایی؟» تو كجایی؟

تو پنداشته ای هیچ كسی دل نگران تو نبوده؟

چه كسی قلب تو را سوی خدای تو كشانده؟

چه كسی در پی هر غصه ی تو اشك چكانده؟

چه كسی دست تو را در پس هر رنج گرفته؟

چه كسی راه به روی تو گشوده؟

چه خطرها به دعایم ز كنار تو گذر كرد،

چه زمان ها  كه تو غافل شدی و یار به قلب تو نظر كرد...

و تو با چشم و دل بسته فقط گفتی كجایی!؟

و ای كاش بیایی...!

         روزه ی هجر تو از پا بیانداخت مرا،

                                                          کی شود با رطب روی تو افطار کنم؟!
 

ای که مرا پرورده ای، بر درگهت آورده ای

با بنده بی شرم خود، یا رب صبوری کرده ای

                                                            گرچه نکردم جز جفا، از تو ندیدم جز وفا

                                                           راضی مشو بار دگر، من جا بمانم ای خدا

علي بن ابراهيم قمي در تفسيري درباره نزول فرشتگان و روح، در شب قدر مي‌گويد:

فرشتگان و روح القدس، در شب قدر، بر امام زمان(ع) نازل مي‌شوند

و آنچه را از مقدرات سالانة بشر، نوشته‌اند، به او تقديم مي‌دارند.

و همين محدث مورد وثوق از حضرت امام باقر(ع) نقل كرده، كه وقتي از حضرتش پرسيدند:

آيا شما مي‌دانيد كه ليلة القدر كدام شب است؟

حضرت فرمودند: چگونه ندانيم،

و حال آن ‌كه در شب قدر فرشتگان برگرد ما طواف مي‌كنند.^۱

حضرت امام سجاد(ع)، در اين باره، مي‌فرمايند:

همانا سال به سال در شب قدر تفسير و بيان كارها، بر ولي امر امام زمان(ع) فرود مي‌آيد.

و نيز آن حضرت(ع) فرموده‌اند: اي گروه شيعه، با سورة « انا انزلناه في ليلة القدر»

با مخالفين امامت ائمه معصومين(ع) مخاصمه و مباحثه (و اتمام حجت) كنيد

تا كامياب و پيروز شويد، به خدا كه آن سوره، پس از پيغمبر اكرم(ص)

حجت خداي تبارك و تعالي است بر مردم،

و آن سوره آقاي دين شماست و نهايت دانش و آگاهي ماست.

اي گروه شيعه، با «حم و الكتاب المبين؛ انا انزلناه في ليلة مباركة اناكنا منذرين»

مخاصمه و مناظره كنيد، زيرا اين آيات مخصوص واليان امر امامت بعد از پيامبر اكرم(ص) است.

همچنين از رسول اكرم (ص) نقل شده است، كه به اصحابشان فرموده‌اند:

به شب قدر ايمان بياوريد،

زيرا آن شب براي علي بن ابي‌طالب(ع) و يازده نفر از فرزندان او پس از من خواهد بود.

از آنچه كه نگارش يافت، استفاده مي‌شود كه شب قدر تا قيامت باقي است

و در هر شب قدر هم ولي امر و صاحب امري هست كه آن امر را دريافت دارد،

كه در زمان ما صاحب آن امر صاحب بزرگوار ما حضرت حجة‌ بن الحسن المهدي است.

۱. علامه مجلسي، همان، ج 51، ص 73؛ منتخب الاثر فصل2، ب 3، ح4 ، ص 183.

اگر باران چشمانت فرو ریخت، کویر قلب ما را هم دعا کن...!

مي گويند نگاهت آبي است؛ شايد آسمان باشد.

مي گويند در چشمانت ستارگان آسمان خفته اند؛

... شايد چون ستارگان اشک در چشم من باشند.

مي گويند از ياس، گردنبندي داري که عطرش در تمام کوچه باغ ها منتشر ميشود.

مي گويند دست هايت اسطوره بخشش است که

مي گويند در بستان پر از ياست هيچ دستي شاخه ها را نمي شکند،

ديگر هيچ قانوني احساس عاشقانه را  به صليب نمي کشد

و هيچ انديشه اي ققنوس شعر را در آتش فرياد خاکستر نمي کند.

هيچ کس در جوارت از دست هاي تهي، و از سفره هاي خالي سراغ نمي گيرد.

ديگر اهريمنان پير سرزمين الهه هاي مقدس را تسخير نمي کند

و پيچک هاي ترديد بر ساقه هاي ايمان نمي پيچند.

آه! چشم هايم را ببين که آشيانه شهاب هاي کهکشان نگاه توست

و دست هايم که هميشه به سمت سبز دعا باز است

و سجاده ام که پر از عطر اقاقي است.

تمام زمين را ببين که در اضطراب خاکي نگاهمان مي تپد.

از پشت پرچین های چشمانت، لبخند آمدنت را انتظار می کشم.

حنجرهای زخم خورده ام انتظار فریاد ترمیم گر را هر روز به ناله برمی خیزد.

پس بیا!

بیا قلب تهی و خالی از عشق ما را با عطر وجودت به آتش بکش...!

سر هوای یار دارد، من کیم؟ 
                  لب نوای یار دارد، من کیم؟

                                   چشم با اشکش بگوید، من کیم؟ 
                                                      دل بیچاره خود بجوید، من کیم؟

                                                      من کیم؟ یک عاشق زار و نزار 
                                                                       هوشم از کف رفت و گردیدم خمار

لاله را دیدم بسان لعل او
             سوسن صحرا چو او از رنگ و بو

                                 سرو را دانم کمان از قامتش 
                                            دست من کی می رسد بر ساحتش

                                                  مذهب او نیست راندن از برش 
                                                                     عاشق خود کی براند از درش

عشق خواندم کار خود را ! وای وای
                    پس روا باشد بگریم های های

                               من کجا؟ عشقش کجا؟ یا لیتنا! 
                                                  من نیم بیش از گدایی بی حیا

                                                     در برش راضی شدم بر بندگی
                                                                        مانده ام اینجا ز شور زندگی

سرورم! آیا به پیش پای خود
             می شود خوانی مرا شیدای خود؟

                               گر بخوانی، پر گشایم بر فلک
                                                آنچنان تا من شوم رشک ملک

                                                   گویمت: آقای من، مولای من
                                                                     ای فدای پای تو بالای من

آهوی وحشی ِطبعم پا گرفت 
                   ذکر یا مهدی من بالا گرفت

                               گر کنی بهر شکارش پهن دام
                                                 دام تو در چشم او مانند جام

                                                      جام می، لبریز و سرشار از سرور
                                                                          می رود در دام با فخر و غرور

می کند سر را بلند او از فرود
           خواند او با خود؟ نه، با تو این سرود:

                                آمده اینک به سویت والهت
                                                شمع من بنگر منم پروانه ات

                                                   گر بِرانی من بگویم مرحبا
                                                                    ورکشی اینک بگویم هَبَّذا

کشتنم؟ آری، بُود تفسیر عشق 
           بهر کشتن چیست به؟ شمشیر عشق

                            عشق تنها مردن و خندیدن است
                                             عشق تنها مرگ را بوسیدن است

                                                    عشق یعنی گریه چون ابر بهار
                                                                       عشق یعنی سالها در انتظار

عشق یعنی گریه بر راه عزیز
                عشق یعنی سر به درگاه عزیز  

                           عشق یعنی جستجویی نا تمام 
                                               عشق یعنی گفتگویی با امام

                                                   عشق یعنی بهر او زندان شدن
                                                                      عشق یعنی جانب یزدان شدن

عشق یعنی استغاثه از خدا
               عشق یعنی از جهان گشتن جدا

                               عشق یعنی فارغ از دنیا شدن
                                               عشق یعنی بهر او هر جا شدن

                                                      عشق یعنی جستجو از بهر یار
                                                                      عشق یعنی عاشقی چون بیقرار

عشق یعنی با خودش گفتن نیاز
                   عشق یعنی بهر او رفتن حجاز

                            عشق یعنی سینه را فانوس کن
                                             چشم خشک خویش اقیانوس کن

                                                 عشق یعنی باب مهرش باز کن 
                                                                  عشق یعنی درد دل آغاز کن

عشق یعنی یک شبی بی خواب شو
                    عشق یعنی از تبش بی تاب شو

                              عشق یعنی قفل دل را باز کن 
                                               عشق یعنی نغمه ات را ساز کن

                                                   عشق یعنی درگذشتن از سها
                                                                      عشق یعنی رفتنت تا سامرا

ایّها الناس! اسمعوا لی لحظهً
                آخر ای مردم! چرا غایب شد او؟

                                آخر ای مردم! فراقش تا به کی؟
                                                دوری از رخسار ماهش تا به کی؟

                                                        آخر ای مردم! یتیمی تا به کی؟ 
                                                                        گفتن از درد قدیمی تا به کی؟

آخر ای مردم! جفا را کم کنید
                گونه را گل، اشک را شبنم کنید

                                  دست بردارید از بهر دعا
                                               رحمت واسع بخواهید از خدا

                                                  رحمت واسع، خدا را مهدی است 
                                                                   دیگر اینجا، نی گه بد عهدی است

 عشقِ مهدی را ز مهد آموختیم 
                   از شرار عشق او، خود سوختیم

 
                                گر بیاید جان خود را می دهیم
                                                 سر به درگاه جلالش می نهیم

                                                              سرورم، مهدی، گل باغ وجود

                                                                              ای همه عالم به پایت در سجود

 روز و شب از جام عشقت گشته مست 
                     هرکه مهرت گوشه ی قلبش نشست

                                  جان ما قربانی دیدار شد
                                               بی مه رویت جهان غمبار شد

 
                                                     مهدیا! بازآ و ما را شاد کن
                                                                       نغمه ی آزادگی فریاد کن

رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود:

«لَو یَعلَمُ العِبادُ ما فی رَمَضانَ لَتَمَنَّتْ أن یَکُونَ رَمَضانُ سَنَةً؛

اگر بندگان خدا می دانستند که در ماه رمضان (چه گنج پُربهایی است)،

هر آیینه آرزو می کردند که ماه رمضان یک سال باشد.»

                                                                           (فضائل الاشهر الثلاثة، ص 140)

« ادعیه روزانه ماه مبارک رمضان »

دعای روز دوم		دعای روز اول
دعای روز چهارم		دعای روز سوم
دعای روز ششم		دعای روز پنجم
دعای روز هشتم		دعای روز هفتم
دعای روز دهم		دعای روز نهم
دعای روز دوازدهم		دعای روز یازدهم
دعای روز چهاردهم		دعای روز سیزدهم
دعای روز شانزدهم		دعای روز پانزدهم
دعای روز هجدهم		دعای روز هفدهم
دعای روز بیستم		دعای روز نوزدهم
دعای روز بیست و دوم		دعای روز بیست و یکم
دعای روز بیست و چهارم		دعای روز بیست و سوم
دعای روز بیست و ششم		دعای روز بیست و پنجم
دعای روز بیست وهشتم		دعای روز بیست و هفتم
دعای روز سی ام		دعای روز بیست و نهم

یابن الحسن! آقاجان!

                            از دوری تو غمین و نالان هستیم

                           وز کردۀ خود کمی پشیمان هستیم

                                  اصلیت ما را تو اگر می پرسی

                                   از کوفه ولی مقیم ایران هستیم!

ای  یوسـف زهرا  در دل های ما نه هفت سال ، که عمـری است خشک سالی می راند.

در این دل های خشکیده، نه گل محبتی می روید، نه شکوفه حضوری به بار می نشیند

و نه شقایق وصالی می شکفد.

 آن چه این دل قحطی زده را از نعمـت و خـرمی، سرشار میـکند، سرانگشت تدبیر شماست.

بـیا و بر دل های مـا حکومت کن، که این دیار جز به تـدبیر شما به سـامان نمیرسد.

خوشا حال آنان که چشم به راه خوبی ها نشسته اند!

چه بزرگ است پاداش آنان که به انتظار موعود جهانی روزگار می گذرانند

و چه شکوهمند است رتبه و مقام آنان که منتظر حقیقی قائم آل محمد (ص ) هستند.

پروردگارا ! مهر یوسف را در دل عزیز مصر و همسرش نشاندی،

مهر یوسف زهرا را نیز تو در دل ما بنشان.

عشقی ده جانسوز که از سوز آن، جهانی بسوزد و از آن سوزش،

شعله ای فراهم آید تا چراغ راه مشتاقان گردد...!

 پیک صبا دارد به لب از شوق دیدار این سخن

                                         بادا مبارک مقدمت یا سیدی! یابن الحسن   

سلام بر تو كه راه خانه دوست را مى‏دانى...

 سلام بر سلام‏هاى تو، سلام بر گريه‏هاى تو در دشت‏هاى زرد غيبت،

 سلام بر تو كه وعده خدايى، موعود زمانى، شكوه زمينى...!

ستارگان تمام شده‏اند،

ديگر ستاره‏اى براى شمردن نمانده است.

شب را سرِ بيدارى نيست و روز بهانه آمدن ندارد.

جمعه‏ها، چه دلگير روزهايى است!

هفته‏ها چه انباشته ايام ِخالى از لطفى است!

اى صبح‏ترين خواب يوسفان...!

با چشم اين همه يعقوب چه خواهى كرد؟!

تبار ابراهيم در گذر از آتش انتظارند!

هرلحظه فرجنامه ظهور مى‏خوانند و دمساز با عاشقانند...!

اى عزيز!

ببخش بر من اگر با جانى نه پاك و دلى نه روشن و اعمالى نه مقبول،

مشتاق تواَم...! اما باور كن كه در سر سودايى جز محبت تو نيست و

خيالم از نقش و نگار تو پر است.

                            مدعی گوید که با یک گل نمی آید بهار

                                                   من گلی دارم که دنیا را گلستان می کند

ببخش اگر كه قلب من لایق این مهر تو نیست

ببخش اگر كه كوچكم بزرگیم حد تو نیست

ببخش كه رویم سیه است از اینهمه بار گناه

تقصیر از كار من است كه هیچ بدی نزد تو نیست

ببخش كه روز و شب من شده گناه و اشتباه

ببخش كه چشم تار من لایق دیدار تو نیست

ببخش كه دیوانه ام و مست ز جام می تو

ببخش كه قلب سیه ام لایق این عشق تو نیست

ببخش كه مشكل منم و مشكل گشا فقط توئی

ببخش كه حتی تن من لایق شمشیر تو نیست

نفس كشیدنم شده صدا زدن به نام تو

ببخش كه حتی نفسم لایق فریاد تو نیست

بسوز این جان مرا كه آتش جانم آرزوست

ببخش ای یار مرا كه جان سزاوار تو نیست

شكسته تر ز این مخواه كه دلشكسته ام بسی

ببخش كه قلب منتظر جز در تمنای تو نیست

پنج شنبه ها دلهای گرفته، راحت تر از چشم ها بهاری می شود،

بعضی پنج شنبه ها آرزو می کنی ایکاش یه جایی وجود داشت؛

                                                                    دور از این شهر پر دود،

که فقط آنهایی که عاشق عشق بودند نشانی آنجا را داشتند.

آن وقت همه عاشق ها، پنج شنبه شب ها دست دلشان را می گرفتند

و می آمدند در مجلسی که میزبانش هزاران نام دارد و هزاران هزار لطف.

و آن وقت تمام شب فقط نوای «اللهم انی اسئلک...» شنیده می شد

و برای آمدنش ختم «امن یجیب ...» می گرفتیم و تا صبح با گریه فریاد می زدیم:

                                                                       «الهی عظم البلا و برح الخفا ...»

            من به آمار زمین مشکوکم!

                                         اگر این سطح پر از آدمهاست،

                                        پس چرا یوسف زهرا تنهاست؟!

عادت کرده ایم که بگوییم منتظریم!

عادت کرده ایم بعد از هر صلواتمان بگوییم: « وَ عَجِّل فَرَجَهُم »

یا اینکه بعد از هر نماز دعای فرج را بخوانیم،

حتی از روی عادت برای سلامتی امام زمان (عج) صلوات نذر می کنیم.

به نبودنش، به نیامدنش، به انتظارمان عادت کرده ایم!

آنقدر در این آخر الزمان در فتنه غرق شده ایم...

                                               که یادمان رفته مدینه فاضله یعنی چه؟!

مثل اینکه اگر پنج شنبه ها منتظر نباشیم،

یکی از کارهای روزمره مان را انجام نداده ایم،

یا فکر می کنیم اگر صبح های جمعه در مراسم دعای ندبه شرکت نکنیم،

 از دوستانمان عقب افتاده ایم!

آخرین باری که صبح جمعه بیدار شدیم و از اینکه او نیامده بود،

                                                                        دلمان گرفت کی بود؟!

دوستی می گفت: « خیلی وقتها منتظریم...

منتظر تلفن کسی که دوستش داریم،

یا نامه ای که باید می رسیده و نرسیده.

چند بار از این دست انتظارها برای آن کسی که مدعی انتظارش هستیم،

داشته ایم؟!    یه جاری کار می لنگد...! »

راست می گفت...

یه جای کار می لنگد!!

ما غایبیم؛

ما كه در ظلمت فرو رفته و با تاریكى انس گرفته ایـم،

نه هدف روشن داریم و نه جهت روشـن، نه پیام داریم و نه آرمان و رسالت؛

در زنجیرهاى ساخته خـویـش گرفتاریـم  و رهایـى از آن به تصـورمان نمـى آیـد.

شایسته است كه " رجعت " دوبـاره كنیـم و در پى شناخت خود و امام خویش برآییـم

و با ندامت به پیشگاه حضرتـش، عرض نماییم:

اماما! مولای ما! ای موعود...!

از ایـن كه غبار كـردار بـد، شالـوده زنـدگیمان را احاطه ساخته است،

شرمنـده ایـم و از ایـن كه امراض جسمـى و روحـى تـن و جانمان را فرسوده، بیمناكیم.

اماما!

تا نیایى، دریاى زندگیمان از اسارت تـوفان رها نمى شـود.

بیا كه دلهای شكسته مان را دادرسی و ما بـى صاحبـان را صاحب!

                                           بیـا كه هـر دردى را درمـانـى و دردمندان را طبیب!

يوسف زهرا (ع) 12 قرن است که زنداني غفلت شيعه و معصيت بشر و جهل و انکار و دشمني گمراهان و هواپرستي و جاه طلبي و گردن کشي طاغوت هاي عالم است.

کليد قفل زندانش در دستان من و شماست. بياييد با هم براي فرج دعا کنيم :

بار خدايا !

در ميان اهل بيت عليهم السلام مضطري همچون حضرت زينب کبري عليهاالسلام در شب يازدهم محرم سراغ نداريم.

 تو را به اضطرار عمه ي مظلومه ي امام عصر ارواحناالفداه در شام غريبان،

به طواف او گرد سيد الساجدين عليه السلام،

 به هروله ي او در ميان خيمه هاي نيم سوخته،

 به نماز نشسته اش در شام عاشورا ...،

در فرج منتقم آل عبا تعجيل فرما !

بار خدايا !

يعقوب چهل سال در فراق فرزند گريست تا چشمانش سفيد شد!

اما سرانجام با ديدن جمال دل آراي يوسف بيناييش را بازيافت.

 ما نه معرفت يعقوب را داريم و نه محبت او را. به غفلت ما منگر!

به آبروي مادرش حضرت زهرا عليها السلام، يوسف زنداني او را از زندان غيبت رهايي بخش!

بار خدایا !

به خاطر طولاني شدن زمان غيبت و بي خبر بودن ما از آن مولا،

يقيين را از ما سلب مکن و ياد او و انتظار کشيدن او و ايمان به او و قدرت يقين نسبت به ظهور او و دعا کردن در حق او و درود فرستادن بر او را از ما مگير!

پروردگارا !

به بدي ما نگاه مکن ، تو را به اسم اعظمت،

به آيه آيه قرآنت و به قرآن هاي ناطقت سوگند مي دهيم که همين لحظه را از لحظه امضاي فرمان ظهور امام زمان ارواحنا الفداه قرار ده !

اي شنواترين شنوندگان !

دعاي ما را به اجابت برسان و باقي مانده غيبت را به حرمت محمد وآل محمد عليهم السلام بر ما ببخش

 و صداي زيباي « انا بقيه الله » را در عالم طنين انداز فرما!

جهت تعجیل در ظهورش ذکر صلوات فراموش نشه!

ماه مبارک رجب آمده تا دلهای مجذوب را به ميهمانی شعبان ببرد.

رجب واقعاً ماه خداست....

ماهی که تلنگری به دلت ميخورد که معبودت را چگونه می پرستی و ....

خوشا به حال آنانکه رجب را از پيشگاه معبود شروع کردند و به سوی نور شتافتند.

هلال ماه رجب، زندگي و تولـدي دوباره را بـه عاشقان نويد مي دهد.

ماه رجـب فصل جديدي در كتاب زندگي مي گشايد كه از عطر دل انگيز نيايش سرشار است.

در ماه رجب فرشته اي تا صبح اينگونه ندا مي دهد:

خوشا به حال رجبيّون، خوشا به حال آنان كه والايي ماه رجب را دريافته اند، 

خوشا به حال آنان كه از بركت ماه رجب نصيبي اندوخته اند.

آنان كه در وادی مراقبه و شهود در محضر خدای متعال گام بر می دارند،

چه خوب قدر چنين ايامی را می دانند و بسيار سخت تر و هوشيارتر و جدی تر از دنياطلبان،

به دنبال آن هستند تا مبادا سودی فانی و متاعی ارزانی از دستشان بيرون رود،

مراقبند تا نكند نفعی باقی و تجارتی راقی برای آخرت،

از كفشان ربوده گردد كه زيان و نقصان را در اين می بينند. 

بر كسی كه می خواهد به تصفيه درون بپردازد لازم است كه

برای دستيابی به خرسندی خداوند، تمامی توش و توان خود را به كار گيرد

و برای خالص نمودن اعمال و احوال خويش و مصون نگه داشتن آنها از هر گزندی،

در ايام ماه رجب مبادرت ورزد  كه اگر بنده ای به اندك عملی به اين شيوه

و با اين خصوصيات توفيق يابد او را كفايت می كند،

زيرا پاداشی كه پروردگار برای عمل ناب و عاری از آلودگی خودخواهی و شرك و نفاق

در نظر گرفته، از حساب و شماره بيرون است. 

پرده بگشا ز رخ، پرده گشا ناز بس است

عاشق کوی تو را دیدن رویت هوس است

بارها روی تو را دیدم ولی نشناختم

لاله از باغ رخت چیدم ولی نشناختم

همچو گل که از دیدن خورشید می خندند به صبح

بر گل روی تو خندیدم ولی نشناختم

کعبه را کردم بهانه تا بگردم دور تو

آدم دور تو گردیدم ولی نشناختم

در حریم ساقی کوثر نگاهم بر تو بود

کوثر از جام تو نوشیدم ولی نشناختم

در کنار مسجد کوفه تو را گفتم سلام

پاسخ از لبهات بشنیدم ولی نشناختم

در کنار مرقد شش گوشه جدت حسین

خم شدم دست تو بوسیدم ولی نشناختم

در منا پیش تو بنشستم ندانستم تویی

با تو از هجر تو نالیدم ولی نشناختم

با دل غافل که همچون سایه نزد آفتاب

پای دیوار تو خوابیدم ولی نشناختم

در مسیر جمـــکران عطر دل انگیز بهشت

از نفس های تو بوئیدم ولی نشناختم

سجده بر پای تو آوردم نگفتی کیستم

چهره از خاک تو پوشیدم ولی نشناختم

یابن الحسن آقا بیا...! یابن الحسن آقا بیا...! یابن الحسن آقا بیا...!

یابن الحسن آقا جان...!

ای چشمه نور انشعاباتت کو؟

ای خانه ات آباد خراباتت کو؟

در شهر نشانه ای ز تبلیغ تو نیست

ای عشق، ستاد انتخاباتت کو؟

ای پیدا ترین پنهان من!

تا تو بیایی مروارید چشمانم رابرای سلامتی ات صدقه می دهم

و برای آمدنت روزه سکوت می گیرم و با جام وصال تو افطار می نمایم.

نذر کرده ام که بیایی تا جان شیرین را فرش قدمهایت نمایم...!

ای آفتاب عمر!

تا تو بیایی انتظار را قاب میکنم وبر لوح دلم می کوبم.

فریاد را حبس می کنم و به سکوت اجازه حضور می دهم.

در نبود تو جام تلخ فراق را سر می کشم و سر به دوش هجران می نهم

و برای آمدنت دعا می کنم.

به امید آنروز هزار وصد وهفتادمین شمع را روشن می کنیم ومنتظرت می مانیم.

به خدای کعبه می سپارمت و سبد سبد نرگس و یاس چشم براهی میکنم.

ای تنها امید من!

کاش می شد که خدا اجازه ظهورت می داد...!

کاش می شد که در این دیار غربت به سکوت سرد و سنگین رخصت خاتمه می داد.

کاش می شد جمعه ماه شاهد ابروی زیبای تو می شد،

دیده ناقابل ما فرش کیسوی تو می شد...!

کاش می شد انتظار منتظر به پایان رسد و یاسها و نسترنها خاک پای مهدی زهرا شود.

کاش می شد تو هم از انتظار خسته شوی و برای فرج دعا کنی...!

کاش می شد...! 

ای کاش...! ای کاش...! ای کاش...!  ای کاش...!

گفتند درباره ی تو عاشقانه ننویسیم حیف است، كم است،

برای تو آری، اما برای من؟

عاشقانه هایم تنها برای توست،

برای تو كم است از تو سرودن، برای من اما همه چیز است.

ای تنها بهانه ی ماندن! ای تنها رابط میان ما و آسمان! نیامدی این جمعه هم پدر،

نیامدی صاحبم، امامم، آقای من، مولا ...

نیامدی...

آه از این چشم های بی لیاقت

تو باشی و ما تو را نبینیم !؟

آه از این دل بی لیاقت

تو غریب باشی و ما را غم نباشد !؟

آه از این همه بی غیرتی

تو « هل من ناصر » بگویی و ما این همه كر !؟

چند جمعه مانده تا لایق شدنمان ارباب؟

برای بیداریمان دعا می خوانی دلشكسته ی من؟

چقدر از آسمان دورم

چقدر رنگ زمین گرفته دلم

چقدر غرق ظلمتم، چقدر دلتنگ نورم

از آسمان به زمین نیامدیم برای رنگ زمین گرفتن

اینجا قرار بود نقطه ی پروازم شود تا خدا،

اینجا قرار بود همانی شوم كه او می پسندد.

خودش تو را به یادم اورد ، خودش تو را در دلم نشاند

دلم به دستت ای رابط میان زمین و آسمان، ای امام هدایت، ای مهدی!

چقدر از تو دور ماندم، چقدر از خود دور ماندم.

کلامم را با چشم دل بخوان که ببینی آن را با آب زلالی از جنس اشک نوشته ام.

آن را بخوان که حدیثی از فراق توست.

آن را بخوان و بدان که از خود توان نوشتن نداشتم.

یادم است که میگفتی باید به آنجایی که لایق آنیم، یعنی بهشت برین دست یابیم.

اما میدانی که بی تو یافتن مسیر بهشت چقدر دشوار است.

آخر نشان آن را از که بپرسم که خود ره گم کرده نباشد

و از که بپرسم در حالی که هیچ  راه شناسی نمی یابم.

و چه کسی با نگاهش قلبم را آرام خواهد کرد که مهدی (عج) می آید.

دیگر چه کسی با قطرات اشکش بذر حب مولا را در دلم خواهد کاشت.

کاش بودی و دستم را می گرفتی

یا ای کاش من بودم در آن مسیری که تو در آن قدم  برمی داشتی.

ولی افسوس که آن راه را گم کرده ام، همان راهی که تو نشانم دادی،

راه بهشت را می گویم ، همان بهشت گم شده...!

یادت هست آن روزی را که رفتی، من در کجای این مسیر بودم،

حال آرزو دارم همان جا مانده بودم تا لااقل راه را گم نکرده بودم.

اما میدانم که نمی توان در یک جا ماند و باید رفت

و از این روست که به امید خدا به خود جرئت حرکت دادم

و می دانم آن را به مدد تو خواهم یافت...!

قال المهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف: انا بقیة اللّه فى أرضه والمنتقم من اعدائه


من یگانه مظهر الهى، باقیمانده در زمین و انتقام گیرنده از دشمنان خدایم.

(الزام الناصب، ج1، ص352)

بگـذار گريـه‌های تـو بارانی‌ام كند

من همچنان در انتظار تو هستم،

در میانه راه زندگی و در جاده انتظار

بیراهه های زیادی را رفته ام ولی هنوز گم نشده ام.

به بن بست های زیادی برخوردم ولی هنوز ناامید نشده ام.

در جنگلهای زیادی زخمی شده ام، ولی هنوز از پا نیفتاده ام .

دستم را به دیواره های راه میگیرم و در تاریکی غیبت‌‍‌، کورمال کورمال پیش میروم.

هزاران بار زمین می خورم و دوباره زمین می خورم.

ولی باز میروم و به امید گرمی حضور تو برمیخیزم

و دوباره نرم و آهسته به پیش میروم.

گاهی یک راه را چندین  بار دور خود میچرخم و باز میروم و برمی گردم.

و گاهی ساعت ها بی حركت و ساکن خیره می مانم .

و در این مسیر تنها به خیال تو خوشم.

می دانم هنوز در ابتدای راهم.

جاده زندگی من سنگلاخ است و همیشه تاریک..

ولی هر از گاهی نوری روشن می شود

و راه را نشانم می دهد

و من تنها خسته ام  از بی تو بودن

از تنهایی و غربت،

از انتظار

و ....

 ما تا وصول فصل ظهورت زندگی نمی کنیم،

آنچه می کنیم...فقط تمرین زندگی است...!

تمام شب، برای تو

در آرزوی دیدن جمال تو

جمال دلربای جان فزای تو

به راه تو نشسته ام...

مگر بیایی از سفر 
 

كه از فریب زندگی

آن روزی که مهدی ز سفر باز آید

                                 نوروز شود، شکوفه با ناز آید

                                                               از عشق تماشای گلستان رسول

                                                                                                 مرغ دل ما به وجد و پرواز آید

بی تو همه اینجا در حبس ابد تبعیدند

سال ها، هجری و شمسی ،همه بی خورشیدند

از همان لحظه ای که از چشم یقین افتادند

چشم های نگران آیینه تردیدند

نشد از سایه خود هم بگریزند دمی

هرچه بیهوده به گرد خودشان چرخیدند

چون بجز سایه ندیدند کسی در پی خود

همه از دیدن تنهایی خود ترسیدند

غرق دریای تو بودند ولی ماهی وار

باز هم نام و نشان تو زهم پرسیدند

در پی دوست همه جای جهان گشتند

کس ندیدند در آیینه به خود خندیدند

سیر تقویم جلالی به جمال تو خوش است

فصل ها را همه با فاصله ات سنجیدند

تو بیایی همه ساعت ها و ثانیه ها

 از همین روز ، همین لحظه، همین دم عیدند

                                                         از کتاب دستور زبان عشق ؛ آخرین اثر زنده یاد  قیصر امین پور

بهار هر كسی عیداست و نوروز

بهار عاشقان دیدار یار است 

دوباره بهار از راه رسید و ما هنوز در خیال همان پائیز غمزده ایم!

طبیعت به خود جانی دوباره گرفت و هنوز دلهایمان یخ زده است.

هنوز که هنوزست بوی برگهای پائیزی به مشاممان می رسد.

زمستان که رفتنی است، حتی اگر کوتاهترین شب آن همانند یلدا باشد باز هم می گذرد!

ولی بهار ما بی حضور مولای ما برایمان از پائیز هم غم انگیز تر است...!

همه جا جشن تودیع گل یخ برپاست...! همه منتظر عیدند! کسی منتظر بهار نیست!

بهار به کدامین سرزمین رفته است که زمستان سهم من شد؟!

انگار همه چیز یخ زده است، همه می لرزند! جهان می لرزد از بی قراری!

گمان می کنم چند بهار دیگر نمانده! پس هنوز هم امیدی هست!

پس روزی یخ های دلهایمان آب خواهند شد! پس می توان امیدوار بود!

هر بهار برایمان بی حضور او بهار انتظار است!

ما جمعه را به عشق او تعطیل کرده ایم! روز بازگشت او آغاز عیدهاست!!

بهترین بهار پایان انتظار است.

وعده کردي که بيايي غم دل با تو بگويم

زنگ و گرد دل خسته به شراب تو بشويم

شب و روزم به سر آمد به اميد گل رويت

اسف است راحت جانم ،گل روي تو نبويم

تو حديث دل و عشقي به سراپرده غيبت

سوز سينه نگذارد غم هجر تو نگويم

 تو عزيز دل صدها گل پاکيزه صفاتي

من سرگشته توانم غم دل با تو بگويم؟

من

که به لذت یک گناه

رهایتان می کنم

کجا دلخوشی تان  باشم

که یاور دارید !!

همه این سالیان که نبودید

- شما که بودید ٬ ما ... -

ما به دل مشغولی های خودمان سرگرم بودیم

و هستیم

و باز هم مشغولیم

اصلا تمامی ندارد

« هر دم ازین باغ بری می رسد »

و چقدر بازار دین فروشی مان داغ ست

بازار کلاه های شرعی

که بر اعمال زشت مان می گذاریم

و دل مان را به « قربة الی الله » خوش می کنیم

و  خدا می داند

در دل شما چه می گذرد  ...

و کدام شهر و دیار

سنگ صبوری تان را می کند ٬ چاه هایش

آیا هنوز هم میثمی هست

تا بیاید از دور نظاره کند

که مولایش تا کمر خم شده است

و اشک های غربتش را

به آب ها و ماسه های چاه می بخشد

این یعنی ما

- « شیعیان » شما -

از سنگ هم کمتریم

کمتر

... جای دارد که از خجالت بمیریم

 

 نازنین !


من

که به لذت یک گناه

رهایتان می کنم

کجا دلخوشی تان  باشم

که یاور دارید !!

صبر هم اندازه دارد ...!

عصر یک جمعهء دلگیر،

دلم گفت بگویم بنویسم که چرا عشق به انسان نرسیده است؟

چرا آب به گلدان نرسیده است؟ چرا لحظهء باران نرسیده است؟

و هر کس که در این خشکی دوران به لبش جان نرسیده است،

به ایمان نرسیده است و غم عشق به پایان نرسیده است...!

بگو حافظ دلخسته ز شیراز بیاید بنویسد که هنوزم که هنوز است،

چرا یوسف گمگشته به کنعان نرسیده است؟

چرا کلبه احزان به گلستان نرسیده است؟

دل عشق ترک خورد، گل زخم نمک خورد، زمین مرد،

زمان بر سر دوشش غم و اندوه به انبوه فقط برد،فقط برد، زمین مرد، زمین مرد،

خداوند گواه است،دلم چشم به راه است، و در حسرت یک پلک نگاه است،

ولی حیف نصیبم فقط آه است و همین آه خدایا برسد کاش به جایی، برسد کاش صدایم به صدایی...!

عصر این جمعه دلگیر وجود تو کنار دل هر بیدل آشفته شود حس، تو کجایی گل نرگس؟

به خدا آه نفس های غریب تو که آغشته به حزنی است ز جنس غم و ماتم،

زده آتش به دل عالم و آدم، مگر این روز و شب رنگ شفق یافته در سوگ کدامین غم،

عظمی به تنت رخت عزا کرده ای ای عشق مجسم!

که به جای نم شبنم بچکد خون جگر دم به دم از عمق نگاهت،

نکند باز شده ماه محرم که چنین می زند آتش به دل فاطمه آهت،

 
به فدای نخ آن شال سیاهت به فدای رخت ای ماه!

بیا صاحب این بیرق و این پرچم و این مجلس و این روضه و  این بزم توئی،آجرک الله!

عزیز دو جهان یوسف در چاه، دلم سوخته از آه نفس های غریبت، دل من بال کبوتر شده خاکستر پرپر شده،

همراه نسیم سحری روی پر فطرس معراج نفس گشته هوایی و سپس رفته به اقلیم رهایی،

به همان  صحن و سرایی که شما زائر آنی و خلاصه شود، 

آیا که مرا نیز به همراه خودت زیر رکابت  ببری تا بشوم کرب و بلایی،

به خدا در هوس دیدن شش گوشه دلم تاب ندارد، نگهم خواب ندارد،

قلمم گوشه دفتر غزل ناب ندارد، شب من روزن مهتاب ندارد،

همه گویند به انگشت اشاره مگر این عاشق بیچارهء دلدادهء دلسوخته ارباب ندارد؟!

تو کجایی؟ تو کجایی شده ام باز هوایی،شده ام باز هوایی

به خدا با خبرم می گذرم از تپش روضه که خود غرق عزایی،

تو خودت کرب و بلایی، قسمت می دهم آقا به همین روضه که در مجلس ما نیز بیایی،

                                                                                           تو کجایی...تو کجایی...!

                                                                                       «سید حمیدرضا برقعی»

* چند روز قبل از شنبه:

خدا همه چیز را آفریده بود. فقط جای آدم خالی بود. كسی كه بتواند در چهرة او بنگرد و زیبایی خود را تماشا كند. پس فرشتگان را گرد آورد و آنها را از ارادة خود خبردار كرد. آنگاه تن آدم را از خاك ساخت و از روح بی‌پایان خود در او دمید و به فرشتگان امر كرد كه بر او سجده برند.
امتیاز آدم و همسرش حوّا بر دیگر آفریده‌های خدا آن بود كه در دل هر دو چیزی شبیه عشق میتپید.
هیچ كس فكر نمی‌كرد فرزند آنها رسم عاشقی را زیر پا بگذارد. بیچاره هابیل! چه زود رفت...!

* شنبه:

خدا می‌ دانست كه اگر یك مرد میان این قوم با این دل‌  های تیره و فاسد پیدا شود، نوح است و بس. پس در گوش او چیزی زمزمه كرد، چیزی شبیه عشق. نوح برخاست و برای ابلاغ رسالتش بی‌آنكه مزدی طلبد، دست به كار شد. امّا كسی او را جدّی نگرفت. به امر خدا كشتی‌ ای ساخت و عاشقان را زوج زوج در آن نشاند. كشتی كه به راه افتاد، آنان كه از قانون عاشقی سرپیچی كرده بودند به هلاكت رسیدند...!

* یكشنبه:

خدا رازی را كه به نوح گفته بود برای ابراهیم بازگو كرد. چیزی شبیه عشق.
ابراهیم كه سر از پا نمی‌شناخت به میان آتش افكنده شد و در حالی كه بوی یاس‌های سپید و شقایق‌های سرخ، زمین و آسمان را پر كرده بود، به سلامت به در آمد.
بت‌  ها خوار شده بودند و نمرود در مانده. امّا قصه به همین جا ختم نشد.
اسماعیل از تشنگی به ستوه آمد و زمزم پاداش سعی هاجر گشت. پایه‌های كعبه بالا رفت و ابراهیم عرق ‌ریزان آنچه را از خدا شنیده بود برای فرزندش تكرار می‌كرد...!

* دوشنبه:

فقط یك چیز می‌توانست بی ‌تابی موسی را به آرامش و قرار بدل كند. از درخت صدایی شنید، تلاوتی آسمانی، آوایی ملكوتی، چیزی شبیه عشق.
و موسی به راه افتاد. دیگر نه از فرعون واهمه داشت، نه دل نگران سرنوشت خود بود و نه حتی به شعیب می ‌اندیشید. او با بردباری آزار فرعونیان و بهانه‌ جویی اسرائیلیان را تحمل می‌كرد و آنگاه كه از گوساله و سامری به خشم آمده بود و هارون را عتاب می‌كرد گویی كسی دوباره او را به رسم عاشقان نوید داد و موسی همه آنچه را در طور آموخته بود یك جا پیشكش هارون كرد...!

* سه شنبه:

زن یا مرد؟ برای خدا چه فرقی می‌كند. مهم گوشی است كه می‌شنود، چشمی است كه می‌بیند و دلی كه همیشه زنده است حتی اگر حس‌هایش به هم آمیخته شوند.
امروز خدا سر در گوش مریم گذاشت و چیزی شبیه عشق را با او نجوا كرد.
مریم جرأت یافت. پسر خود را در آغوش گرفت و روانه شد به سوی همه عالم.
مسیح گفت بنده خداست. خدا به او كتاب داده و او را پیامبر كرده. گفت كه هر كجا باشد مبارك است. گفت كه به نماز و زكات و نیكی به مادر سفارش شده است. گفت كه ستیزه‌گر نیست. درود خدا بر او كه عاشقی را خوب می‌دانست...!

* چهارشنبه:

امروز چهره آسمانیان درخشان ‌تر از همیشه است و قاصدك‌ها خوش‌ خبرترین ‌اند.
امروز در و دیوار عالم از ته دل می‌خندند و خدا می‌داند كه در حرا چه می‌گذرد.
جبرئیل می‌گوید بخوان و محبوب خدا، عزیز دل خدا، محمد خدا، كه خواندن نمی‌داند با اشاره و عنایت او اسم رب خویش را كه آفریننده است به زبان می ‌آورد و بدین گونه عاشقانه‌ای دیگر آغاز می ‌شود.
خدا قصة چیزی را برای رسولش می‌گوید. چیزی شبیه عشق و نامش را به محمد می ‌آموزد.
بدن محمد به لرزه در می‌ آید. خدیجه، گلیمی برای او می‌آورد و او گلیم را بر خود می‌ پیچد.
ابوطالب پیغام مكّیان را برای محمد می‌آ ورد و پیامبر كه سر مست نامی است كه آموخته پاسخ می‌دهد كه: اگر خورشید را در دست راستم و ماه را در دست چپم بگذارند از دعوت خویش دست نمی‌كشم.  روز پر ماجرایی است امروز.
هجرت از مكه، ورود به یثرب، بنای مسجد، غزوه‌ها و سریه‌ها، شهادت‌ها و مردانگی‌ها و سرانجام فتح مكه، هر دلی از بوی نشانه‌ها و عطر آیات، بی‌خود می‌شود. امّا كار محمد به پایان نرسیده. بخشی از رسالتش مانده كه اگر انجام نشود گویی هیچ نكرده باید نام چیزی شبیه عشق را به كسی بیاموزد...!

* پنج‌شنبه:

پیش ‌روندگان باز می‌گردند. عقب ماندگان می‌رسند. منبری مهیا می‌شود و پس از اقامه نماز، محمد خطبه را آغاز می‌كند. غدیر شاهد بود كه پیمان شكنان بد عهد، نخستین تبریك گویان به علی بودند.
همه دیدند پیامبر دست او را بلند كرد. همه دیدند پیامبر برایش دعا كرد. همه دیدند پیامبر برای دوستانش دعا كرد. برخی حتّی نام چیزی شبیه عشق را هم از لابه لای حرف ‌های پیامبر شنیدند و علی مأموریت یافت كه پس از پیامبر نگهبان آن باشد نگهبان چیزی شبیه عشق.
حجت بر همگان تمام شد...

* جمعه:

خورشیدی پشت ابر پنهان است. همه می‌ دانیم كه هست. اگر نباشد خشت خشت عالم فرو می‌ریزد. اگر نباشد مردم نمی‌توانند چیزی شبیه عشق را بفهمند. اگر نباشد راز خدا در گوش آدم، زمزمة الهی بر جان نوح، معمای ابراهیم، خطاب موسی، رمز عیسی و نام محمد دانسته نمی‌شود.

او جمعه ‌ای مثل امروز می‌آید و نام چیزی شبیه عشق را بلند و رسا فریاد می‌كند. او می ‌آید و مردم را به مهر می‌خواند. همچون آدم كه فرزندانش را به مهر فرا خواند و همچون نوح و ابراهیم و موسی و عیسی كه قومشان را و عصرشان را به مهر فرا خواندند و همچون محمد كه مهربان بود و حرف و سخنش جز مهر نبود و همچون علی و فرزندان او كه داعیان مهر بودند.

او می‌آید و كلامش را با نام خداوند مهربانی و گذشت آغاز می‌كند...!

قلم را آغشته به خون دل می کنم و با خط سرخ می نویسم.

می نویسم از دلی که قرنها خون است. از دلی که قرنها داغدار است.

می نویسم از کسی که خلوتش را داغ کربلا آتش زده،

از کسی که نجوایش « الهی بحق الحسین » است،

از کسی که صبح تا شب خون میگرید. آري از غریب دشت حجاز مینویسم ...

از خیمه نشیسن دل زهراي غریب ... از مهدي (عجل الله تعالي فرجه)

غریب فاطمه سلام الله علیها

از سکوت خيس،

از  اشکش،

از گلوي پر از بغضش،

از شال مشکيش،

از « امن يجيب » خواندنش،

از  يا ابالفضل گفتنش،

از تنهايي شب هايش در دل صحرا و کوه ها،

از غروب روزهايش با غم و درد،

از جمعه شب هايش در کربلا.

.

.

.

مهدي جان!

اي آقاي خوبم،

سخت است حتي تصور دردت در يک ثانيه.

نمي دانم چه مي کشي وقتي در عالم ملکوت و معنا شاهد مصائب کربلايي،

نمي دانم چه مي کشي وقتي سر بريده حسين را بر نيزه مي بيني،

نمي دانم چه مي کشي وقتي بي تابي هاي عمه ات زينب را حس مي کني،

نمي دانم چه مي کشي وقتي درد و دل عمه ي سه ساله ات رقيه را مي شنوي ...

اي به قربان صبر ايوب گونه ات،

چه مي کشي وقتي که خون پاک علي اصغر را بر دستان به آسمان گشوده حسين مي بيني؟

آقا جان ذره اي از بي تابيت را حس کرده ام

و تمام قطره هاي خون دلم به جوش آمده است،

و حالا مي فهمم حق با توست

اگر گفته اي شب تا صبح بر مصائب کربلا مي گريي،

حق با توست وقتي که به انتقام خون خدا با نغمه يا لثارات الحسين بر مي خيزي.

به اميد روزي که فرياد « انا الحق » لرزه بر اندام همه ظالمان نا حق اندازد.

و با ظهورت در کربلا گريه و کنيم و سينه بزنيم...!

بيا اي روح سبز آشنايي
                              به لب دارم فغان از اين جدايي
                                                                     شده ذكر تمام ندبه خوانان
                                                                                                       دوباره جمعه شد آقا کجایی

زمانی که او خواهد آمد...

راه‌ها امن می شود.

زمین بركاتش را خارج سازد.

همه گنج‌ها را استخراج نماید.

امتیازهاى طبقاتى از میان برود.

قلب مؤمن از فولاد استوارتر شود.

ثروت به طور مساوى تقسیم گردد.

كینه توزى و دغل‌بازى رخت‏ بر بندد.

حكومت‌هاى جابرانه ریشه كن شوند.

جهان در ثروت و آبادانى غوطه‏ور شود.

همه بدعت‌هاى جاهلى ریشه كن شود.

انسان‌ها از رشد عقلانى برخوردار شوند.

فرهنگ بشرى به والاترین حد خود برسد.

پرچم اسلام بر فراز گیتى به اهتزار در آید.

جهان با فروغ جمال عالم آرایش منور گردد.

همگان از حكومت ‏حضرتش خشنود باشند.

همگان در دل خود احساس بى نیازى كنند.

جهان در آسایش و آرامش بى نظیر قرار گیرد.

شرق و غرب جهان به تسخیر آن حضرت در آید.

نشانى از شرك و كفر در روى زمین باقى نماند.

روابط انسان‌ها بر اساس صفا و وفا استوار گردد.

همه گردنكشان در برابر آن حضرت تسلیم شوند.

امت اسلامى مجد و عظمت فوق العاده‏اى پیدا كند.

در روى زمین ویرانه‏اى نمى‏ماند، جز این كه آباد می گردد.

نیاز همگان برطرف شود و كسى حاضر به پذیرش زكات نباشد.

عدالت در همه‏ جا گسترده میشود، و احدى مورد ستم قرار نگیرد.

شیعیان در عصر ظهور از شیر دلیرتر و از شمشیر برنده‏تر می شوند.

مردم آرزو كنند كه اى كاش نیاكانشان زنده بودند و آن روز فرخنده را مى‏دیدند.

                        بيمار هجر را كه رسيده است جان به لب،
                                                                        تنها وصال يوسف زهرا دواى اوست...!

آسمان گریه کن!  خون ببار!  کربلا تنهاست، کربلا غوغاست...!

من از راه دور آمدم. می گویند کربلا مهمان نواز است، شانه هایم مثل چشم هایم برای امام حسین (ع) نالان هستند.

دست هایم خالی است. از حضرت ابوالفضل خجالت می کشم.  او اول دستهایش را به راه برادر داد، اما من با دستهایی خالی به پابوسش آمده ام.

کاش دلم را کف دستهایم می گذاشتم و صدایش می زدم:

                                            آقا...! این دل برای شما...فدای خم ابرویتان !

دیوار حرم مولا را می بویم. پنجره هایش را می بوسم. این جا معطر از بوسه پیامبران است. این جا، به خدا، خود بهشت است. کاش با پای دل می آمدم.

شرمم می شود که بر بال فرشتگان راه بروم...!

آقای من حسین جان...! چقدر غریب الغربایی...! من خودم را آورده ام و قصه مشتاقی همه بدرقه کنندگانم را...!

من یک قبیله دل آورده ام ! یک کاروان سوز و عطش !

اینجا پر از دل نوشته هاست! این نخلها پر از حرف اند! از این حرم تا آن حرم، بهشت را به سوغات گذاشته اند. نوش جان همه آنهایی که یک عمرِ حسین، حسین آورده اند...!

سلام دوستان...! عمر سفر کوتاه بود ولی پر از حرفها و ناگفته ها بود !

به یاد تک تک شما بودم. همه کسانی که بهم لطف دارند و التماس دعا گفتند، همه رو دعا کردم.

ان شاء الله قسمت تون بشه و برید کربلا و غربتی که اونجا موج می زنه رو خودتون مشاهده کنید!

التماس دعا...!

دوستان راهی کربلام. آرزویی دست یافتنی...!

از اینکه آقا دعوتم کرده و اجازه زدن مهر تائید به گذرنامه ام رو داده نمی دونم چی بگم...!

چون وصفش آسون نیست !

مطمئنا به یاد همه دوستان خواهم بود.

آرزوم اینه که همه آرزومندان به آرزوشون برسن و سفر کربلا قسمتشون بشه!

دیگه نمی دونم چی بگم... یک دل دارم و هزار بهانه و ...!

                                                    فقط اگه بدی ازم دیدین حلالم کنید !

به انتظار و اميدي نشسته ام که بيائي * بيائي و گره از کار بسته ام بگشائي 

یـابـن الحسن مـــــا عـــقـــده دار کـربـلاییم

بر تــو قــــسم، مـــا بی قــــــــرار کربلاییم

تـــرسیم مـــــاند آرزویـــــش بــــــــر دل ما

مــــا آرزومــــــنـــد دیـــــــار کربـــــــــلاییم

گــــر چه به دور از کربلا آلـــــــوده گـشتیم

امـــــا خــــــدایی غــــمــــــگسار کربـلاییم

جـــــــان سه ساله عمه گیسوی سپــیدت

مـــــا را بـــــــخر مــــــا سر به دار کربـلاییم

تــــا جــــــان بـــود ما را ببـر یـک شب زیارت

مــــا ریــــزه خــــوار ســـفـــره دار کربلاییم

مــــا بــا کسی غیر از حـسیـن کاری نداریم

مــــا تــــشـــنه بـــــوی بــــــهــار کــربلاییم

  السلام عليك يا أباعبدالله 
وعلي الارواح التي حلت بفنائك عليكم مني جميعا
سلام الله أبدا مابقيت وبقي الليل والنهار
ولاجعله الله آخر العهد مني لزيارتكم
السلام علي الحسين
وعلى علي بن الحسين
وعلى أولاد الحسين
وعلى أصحاب الحسين

سلام من به محرم به ماه دلبر زينب
به اشك سينه زنانش کنار مادر زينب

مولای من امروز چیزی شنیدم که تمام وجودم را غرق در حسرت کرد!

مهدی جان، شنیدم گل مهر تو در دلهایی می شکفد که شکسته باشند؛

به من بگو بدانم هنوز شکستگی دلم به جایی نرسیده که

جوانه ای هر چند کوچک از نگاه مهربانت در آن بشکفد؟!

كاش می شد كه كسی می آمد

این دل خسته ما را، می برد

چشم ما را می شست

راز لبخند به لب، می آموخت

كاش می شد كه به انگشت، نخی می بستیم

تا فراموش نگردد كه هنوز انسانیم

قبل از آنی كه، كسی سر برسد

ما نگاهی به دل خسته خود می كردیم

شاید این قفل، به دست خود ما باز شود

پیش از آنی كه به پیمانه دل، باده كنند

همگی زنگ پیمانه دل، می شستیم

« كاشكی »، واژه دردآور این دوران است

« كاشكی »، جامه امیدی است

كه تن حسرت خود، پوشاندیم

كاش می شد كه كمی یا اندک تر از آن

قدر وزن پر یك شاپركی در باغ

یا حتی کمتر از آن

دل ما عاشق آقا می شد

و برایش هر شب موقع خواب

یک دعا می کردیم

تا که اینقدر غریبانه نباشد بابا

و بیاید زودتر از صبح قریب

یا به اندازه یک چشم به هم  پلک زدن

یا که ای کاش و هزاران ای کاش...

پس بیایید قسم یاد کنیم

تا که هر روز به یادش باشیم

و برای آمدنش مهیا گردیم

چون که او می رسد آخر یک روز

تا که شرمنده نباشیم و بخندیم با او

به امید آن روز که شاید امروز است!

مولای من...!

هنوز هم بر این باورم که عشق تمرین و تکرار لحظه های بی تو بودن است...!